زندگی
چشمهایت را ببند به دوران کودکیت برگرد بچه که بودی از زندگی چه میدانستی؟ نگاهت معصوم بود، بزرگترین دلخوشی ها داشتن اسباب بازی دوستت، پوشیدن کفش بزرگترها و حتی خوردن یک تکه کوچک شکلات. بچه که بودی حسادت، کینه و نفرت در قلب کوچکت جایی نداشت، دوست داشتنت پاک و بی ریا بود، و بخشیدنت با رضایت ، چاره ناراحتی ات لحظه ای گریستن بود و بس، و این پایان تمام کدورت ها می شد، و می خندیدی و در دنیای خودت غرق می شدی! چه شد؟ و خنده هایت از سر اجبار، برگرد ! به خودت کمک کن تا از سردرگمی ها رها شوی، باز هم زندگی کن، می توان بود؟.... کاش هرگز بزرگ نمی شدیم ... ياد دارم يک غروب سرد سرد مي گذشت از توي کوچه دوره گرد. «دوره گردم کهنه قالي ميخرم کاسه و ظرف سفالي ميخرم دست دوم جنس عالي ميخرم گر نداري کوزه خالي ميخرم» اشک در چشمان بابا حلقه بست عاقبت آهي زد و بغضش شکست. «اول سال است؛ نان در سفره نيست اي خدا شکرت ولي اين زندگيست؟» بوي نان تازه هوش از ما ربود اتفاقا مادرم هم روزه بود صورتش ديدم که لک برداشته دست خوش رنگش ترک برداشته سوختم ديدم که بابا پير بود بدتر از آن خواهرم دلگير بود مشکل ما درد نان تنها نبود شايد آن لحظه خدا با ما نبود باز آواز درشت دوره گرد رشته ي انديشه ام را پاره کرد «دوره گردم کهنه قالي ميخرم کاسه و ظرف سفالي ميخرم دست دوم جنس عالي ميخرم گر نداري کوزه خالي ميخرم» خواهرم بي روسري بيرون دويد. آي آقا ! سفره خالي مي خريد . . . .؟ ! ؟ چه امید بندم در این زندگانی که در ناامیدی سرآمد جوانی سرآمد جوانی و ما را نیامد پیام وفایی از این زندگانی بنالم ز محنت همه روز تاشام بگریم زحسرت همه شام تاروز تو گویی سپندم بر این آتش طور بسوزم ازاین آتش آرزوسوز بودکاندرین جمع ناآشنایان پیامی رساندمرا آشنایی؟ شنیدم سخنها زمهر و وفا.لیک ندیدم نشانی زمهرووفایی چوکس بازبان دلم آشنانیست چه بهترکه ازشکوه خاموش باشم چویاری نیست مراهمدرد.بهتر که ازیادیارن فراموش باشم ندانم درآن چشم عابدفریبش کمین کرده آن دشمن دل سیه کیست؟ ندانم که آن گرم و گیرانگاهش چنین دل شکاف وجگرسوز ازچیست؟ ندانم درآن زلفکان پریشان دل بیقرارکه آرام گیرد؟ ندانم که ازبخت بد آخرکار لبان که ازآن لبان کام گیرد؟ باغمت ای آشناهرشب هماغوشم مکن همچوموج اشک ازدریای چشمم پامکش درپی خودچون حبابی خانه بردوشم مکن دردلم نقش هزاران داغ عشق مرده است بیش ازاین درسوگ عشق خودسیه پوشم مکن ساغرچشم توسرشاراست ازمستی وناز باخیال نرگست هرشب قدح نوشم مکن من ز سوزاشتیاق تو سرا پا آتشم بازبا توفان بی مهریت خاموشم مکن جوشدامشب جادوی چشمانت ز جام با شراب نرگست ای فتنه مدهوشم مکن
و خنده های کودکانه ات از ته دل،
بزرگ شدی؟؟
نگاه معصومت سردرگم شد،
اگر حسود نشدی، اگر کینه به دل نگرفتی، و اگر متنفر نیستی ،
یاد گرفتی که ببینی و تجربه کنی و مغموم شوی
می بخشی در حالی که رنجیده ای،
با تمام وجود گریه میکنی اما از ته دل نمی خندی،
باز هم کودکی باش سبکبار
روحت را آزاد کن
تا بتوانی دوباره نفسی بکشی،
بخواه که تنها خودت باشی،
می توانی، تنها اگر بخواهی
در انتظار لبخند گرم کودکانه ات
| قالب وبلاگ : فقط بهاربيست |
LINKDUMP