زندگی
| قالب وبلاگ : فقط بهاربيست |
LINKDUMP
زندگی
هيچوقت به کسی که دوستش داری
دوست داشتنت رو نشون نده نذار بفهمه
که دوستش داری
چون اگر بفهمه به نظرش کوچک و خار میآی
و ازت زده میشه چون میدونه هرموقع بخواد
تورو داشته باشه می تونه به سراغت بياد
و اینطوری تو ارزشه خودت رو از دست میدی
هيچوقت بيشتر از يک بار کسي رو نبخش
و به راحتی از اشتباهش نگذر
چون عادت میکنه هرکاری ميخواد باهات بکنه
و بياد بگه ببخشيد و این عادتش بشه
تو يه انسان هستی و ارزشه
تو بالا هست عشق دوست داشتن چيزه شيرينيه
اما تو این زمونه ديگه عشق واقعيی وجود نداره
پس اول به خودت فکر کن
و بعد به عشق و کسی که دوست داری
شايد فکر کنی من آدم سنگدليم اما اینو بدون :
تجربه با اینکه سنگين بوده اما اینو به من آموخته
هيچوقت این کارو نکردم
به حرف خودم و به حرف عقل گوش ندادم
اما بهايی سنگينی برای این دادم
براي تجربه ای که میگه اول تو و بعد
عشق توصيه نمیکنم
اینو گوش بدی و به حرف من عمل کنی ا
ما يادت باشه اگه تو واسه خودت ارزش قائل نباشی
واسه ديگرانم ارزش نداری
پس اگه این کار را بکنی باور کن که ديگه قلبت نمیشکنه
و غرورت خورد نمیشه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
و اینطوری ارزشت بيشتر میشه پيش اونی که دوستش داری
نوشته شده در 85/11/28| ساعت
13:43| توسط صدف| |
نیمه شب بود و غمی تازه نفس
ره خوابم زدو ماندم بیدار
ریخت از پرتو لرزنده ی شمع
سایه ی دسته گلی بر دیوار.
همه گل بود ،ولی روح نداشت
سایه ای مضطرب و لرزان بود
چهره ای سرد و غم انگیز و سیاه
گوییا مرده ی سرگران بود!
شمع ،خاموش شد از تندی باد.
اثر از سایه به دیوار نماند!
کس نپرسید کجا رفت، که بود،
که دمی چند درین جا گذراند!
این منم خسته درین کلبه ی تنگ
جسم درمانده ام از روح کجاست
من اگر سایه ی خویشم، یا رب،
روح آواره ی من کیست، کجاست؟
( فریدون مشیری)
نوشته شده در 85/11/28| ساعت
13:28| توسط صدف| |